Taç

Merhabalar,

     'Küfür bir kadına bunca yakışır. Ne muhatabı olmak isterim ne de mahrum kalmak. Hanımefendiciğim nasıl yapsak?' diyerek giriş yaptığı konuşması kadında ne kadar tesirli olur bilinmezdi ama kadına layık gördüğü 'hanımefendi' tacı ona biraz olsun zaman kazandıracaktı. Ne de olsa her kadının hayaliydi bir adamın 'hanımefendi'si olmak, o tacı kafasında taşımak.

      Adam şu edebi ve oynak diliyle bu işinde altından kalkarsa tövbe bir daha dalavereye karışmayacaktı. Yani. Belki... Belki de karışırdı. Sahi kadın neden o tacı çıkarıp adamın yüzüne fırlatmazdı ki?

     Niye fırlatsın ki ?

     Daha önce kim ona bunu layık görmüştü? 'Diğer kadın'dan öteye gidememişti hiç bir zaman. Eli ne zaman tutulmuş, ne zaman gözlerine bakılarak Atilla İlhan okunmuştu? Eh, küçükken babası tutardı ellerini ama Atilla İlhan dokunmamıştı hiç gözlerine.

     Naz yapmak istedi bir an. Ama nasıl yapılacak bilmiyordu. İhtiyacı olmamıştı ya da ihtiyaçtan saymamıştı. 

     Görünmeyen tacını yokladı elleriyle. Yerindeydi. 'Biraz daha dur' dedi, içinden. 'Lütfen biraz daha...'

     'Sizde kalabilir' dedi adam, dışından. 'En yakışanı siz oldunuz.'

     Güzel bir gece geçirmemiz dileğimle.

Şemsiye

Merhabalar,

     Hiç iyi değilim dedi adam... İyi değildi çünkü. Sanki günlerin tuzu eksikti, bir kaşık alıp gerisini bırakıyordu. Bir tutam tuz belki tadını yerine getirecekti ama, tuzluğa kim uzanacaktı ? Hadi uzandı; aldı eline, içinde tuz yoksa kim verecekti hesabını ? 

     Hiç iyi değildi adam... Yağmur olağanca şiddeti ile yağarken kapattı o şemsiyesini. Kaçılacak ne vardı da baştan beri açıktı o şemsiye ? Sırılsıklam olmak kim tarafından yasaklanmış, kimler tarafından hor görülmüştü ? 

     Yüzüne vuran her damla için kahkaha attı adam. Hiçbirine haksızlık yapmadı, her birine, içtenlikle... Adımlarını seyreltti. Daha çok güldü. Durdu. Yağmur mu gözyaşı mı bilemedi... Sonrası, bir adım, bir kahkaha.

     Sırılsıklam oldu adam, elindeki kapalı şemsiyesi ile.

                                                                            ***

   

     

     "Ben yine buralardayım, siz burdasınız, ötekiler burda,

     çorap kitap nişan yüzüğü gözlük kullananlar

     sevimli kafası çalışan iyi insanlar

     benim açlığımla beslenen

     hava durumuna göre din değiştiren

     boş zamanlarında acı çekenler

     çoğalan

     çoğala çoğala tükenenler

     yedekte beklettiğim duygular; işte, korkun

     hayırsever biriyim, bundan da korkun

     batıda yoksul, doğuda varsıl, turnuvalarda sonuncuyum

     adam olmaya doğuştan yeteneksiz

     içimiz konusunda ciddiyim

     sadece kederlere yardım ederim

     bir güzelleştirme fırsatı yakalarsanız 

     değerlendiririm

     görüyorsunuz iki paralık iyi niyetimle

     elimden ne gelirse

     çünkü hep buralardayım, yanıbaşınızda

     hayvanlık ağlıyor biliyorsunuz

     ötekiler ağlıyor

     ama bana inanmayın rol yapıyorum

     ekmek yiyorum, 'nasılsın'lara teşekkür ediyorum

     bebelere tütün içmesini öğretiyorum

     tüm bunlar bir yana

     aslında iyi bir iş arıyorum."

                                                                             OSMAN KONUK

                                                                             -Şiir savaşları

     Güzel bir gün geçirmemiz dileğimle.