Gülelim değil mi ?

Olmuş gecenin bir yarısı. Çoğumuz yatağında, karanlıklardan doğacak güneşin getireceği şeylerden bihaber uyumakta sabah uyanmak ümidiyle.Peki ya uyumayanlar ? Onlara ne demeli. Neydi onları bu güzel gecede uykudan alıkoyan şey. Belki bir söz, belki bir yüz, belki bir şarkı sözü.. Belki de içmiş olduğu kahveler, olamaz mı :)          Merhabalar. Gülmeli, şu hayatta her daim gülmeli insan. Sebepsiz yere, insanları deli edercesine  gülmeli. Kendisine kondurulan her türlü lafa, söze gülmeli insan. Tabi her daim gülelim diyorum ama nasıl olacak bu diye gelmez mi insanın aklına ? Gülmeyi, gülümsemeyi, tebessüm etmeyi ne olmuşta böylesine zor, bulunmaz bir şey olarak kabullenmişiz ki hep sahteleriyle yetinmek zorunda kalmışız. Öylesine sahte ki kendimizi bile kandırmaya başlar olmuşuz. Aptallık değil mi, bütün hayatımız, arkadaşlıklarımız, dostluklarımız, duygularımız büsbütün 'sanal'laşmışken, telefon tuşları ile oluşturulmamış duyguların varolduğuna inanmak ? İçimden evet aptalız dediğimi duyar gibiyim.

 İnsanın sevdiklerinden uzak kalması, başlarına kötü şeyler gelebileceğinden korkması ne kadar iç burkan bir durum değil mi ? Neyse ki kaldı 9 gün, bir sevdiğimiz, değer verdiğimiz insanın yuvasına kavuşmasına. Kardeşim bekleniyor ve seviliyorsun.

Kendime iyi geceler..